Het verhaal van Krist

Dit is het dagboek van Krist, een van de lezers van deze blog. Omdat het dagboek nogal lang is om in de reacties te laten staan, is zijn verhaal verhuisd naar deze, afzonderlijke, pagina.
Het tweede deel van het dagboek vind je hier.

woensdag 7 september 2011

Kort na de middag had ik nood aan stilte, mijn oren konden andermaal geen geluid meer verdragen. Ik zonderde me af in de badkamer, waar ik me nogmaals afzonderde door in een met warm water gevuld bad te gaan liggen.
Ik worstel me door een depressie. Anders gesteld probeer ik mij los te maken uit een soort van chronische vermoeidheid. Hoe je het ook noemt, ik ga door een moeilijke periode, reeds ettelijke maanden.
Tot rust komend in het warme water liet ik mijn gedachten gaan over de film die ik de avond ervoor had gezien. ‘MELANCHOLIA’ , een prachtfilm, andermaal afgeleverd door de soms omstreden Lars Von Trier.
Eén van mijn favoriete kroniekschrijvers, Griet Op De Beek, schreef er een stukje over in één van de honderden bijlages van de weekendkrant. Daar maakte ik waarschijnlijk het brugje om een soort van dagboek op te starten.
Dit zou tevens een soort van therapeutische waarde kunnen hebben.

Ik had het dus over Melancholia van Lars Von Trier, de provocerende maar vooral fabuleuze filmmaker, wiens films mij altijd bijblijven. Een aantal beelden blijft op mijn netvlies gebrand, nooit meer vanaf te krijgen. En daar is het met de cinema toch om te doen vind ik.
Of het nu gaat over Emma Watson in ‘Breaking the waves’, Nicole Kidman in Dogville, Charlotte Gainsbourg in Antichrist en ook wel-in mindere mate- Björk in Dancer in the dark, telkens zie ik hen nog schitteren op het zilverwitte doek !
Ook nu zullen de prachtprestaties van Kirsten Dunst en alweer Charlotte Gainsbourg, en ook die andere charmante Charlotte, nl Rampling mij voor eeuwig bijblijven. Al gaat de film dan net over het ‘eindige’.
Lars Von Trier maakte van dit enerzijds apocalyptisch gegeven, zijnde het einde van de wereld, een ongelooflijk intieme prent, waarin Kirsten Dunst als chronisch melancholische, depressieve jongedame, een werkelijk overtuigend personage neerzet waarvoor ze in Cannes terecht bekroond werd.
De media had beter daarover wat meer bericht ipv te lullen over de uitlatingen van Von Trier over Hitler, wat trouwens volledig uit de context was getrokken. Trouwens, laten we het bij kunstenaars vooral hebben over de schoonheid van hun creaties, en laten we hen daarvoor dankbaar zijn, want aan schoonheid hebben we eerder een chronisch tekort.

donderdag 8 september

Ik heb de kinderen naar school gebracht. De ganse dag ligt voor mij open, als een uitgerold tapijt. Wat een luxe, ware het niet dat ik terug zo moe ben. Ik ruim wat op en lees de krant. Gelukkig stelt die niet zoveel voor en kan ik al na een kwartiertje zeggen dat ik ‘gans de krant’ uitgelezen heb.
Ik besluit om eerst een stukje in mijn dagboek te schrijven om dan terug wat te slapen. De reden van mijn vermoeidheid is misschien wel te zoeken in mijn beleving van de film die ik dinsdagavond ben gaan bekijken. Want denk nu niet dat ik fluitend mijn dagen doorkom, huppelend van boek naar film en terug.
Nee hoor, ik probeer één maal per week een ‘cultuurmoment’ in te bouwen omdat ik dat wil, omdat ik daarvan hou. Maar aangezien ik ongelooflijk gevoelig ben aan ‘prikkels’, en ik blijkbaar emotioneel al goed bijgevuld ben, loop ik op regelmatige basis over. Zit ik dan echt ‘vol’? Dat gevoel heb ik wel, emotioneel vol en energiepeil op nul. Dus ben ik blij als ik de film kan uitkijken zonder hyperventilatieaanval of zonder bevangen te worden door, ja, door wat eigenlijk? Ik weet het zelf niet zo goed.Bij het lezen vergaat het mij eender, ik wil wel, graag zelfs, maar het lukt maar af en toe. De voorbije twee maanden lukte het mij meestal niet.
Dan heeft een mens eens alle tijd… Maar ik klaag niet, het gaat deze week al heel wat beter in vergelijking met de week ervoor. Verleden week maandag startte ik de ondersteunende medicatie op. Ik voelde mij met de dag beroerder, angstiger, op het dolle af. Ik ben er na vier dagen dan ook mee gestopt, in samenspraak met mijn arts. Die nare belevenis ging gepaard met slapeloze nachten , waardoor ik enkele weken werd teruggeslagen in mijn herstel. Ook het boeiende en schone samen spelen van mijn twee lieve kinderen kan ik soms niet verdragen. Toch ben ik het liefst thuis, in ons huis, en ik prijs mij gelukkig dat Mieke, mijn schat, het nodige begrip voor mijn situatie opbrengt.Mieke is een schat, echt waar!
Ik heb enkele heel moeilijke uren achter de rug, moe en bang, ja bang dat het nooit meer beter wordt. Zonde voor Mieke , voor Matteo&Elias, voor Maarten Merijn en Stijn. En ook wel voor mezelf.

maandag 12 september

Ik heb een vrij goed weekend achter de rug.Mijn hoofd was vrij helder en zo goed als vrij van symptosomatische klachten.Wel heb ik nog veel slaap nodig, maar dat is dan weer wat draaglijker.Met bij te slapen ben je terug op krachten.Ik hoop dat ik de goede weg op ben.
Gisteren ben ik een uurtje of twee gaan fietsen.Het deed me andermaal deugd, al was ik na anderhalf uur wel verrast op het marktplein van Passendale te staan terwijl ik Moorslede aan het vermijden was.
Vandaag bij de tandarts geweest.Die moderne tandartsstoelen zijn mij echter een doorn in het oog! Je ligt er met je hoofd lager dan je voeten! Als mijn tandarts dan nog even mijn ‘mondboog’ perforeert-dit overkwam me nu echt maar twee of drie keer in gans mijn loopbaan-en zij er dringend de hoofdarts bij roept
stijgt het bloed me nog makkelijker naar het hoofd.Maar het blijkt geen groot probleem , enkele hechtingen later kan ze weer verder.Ik moet het wel ‘in de gaten houden’.Bij pijnlijke zwelling zal ik toch snel mijn huisarts moeten raadplegen, eventueel even langs gaan bij spoed….
Jaja, dit kan er nog wel bij!!!
Straks probeer ik nog wat te lezen.

donderdag 15 september

Afgelopen week verliep grotendeels gunstig.Een dag of twee een fris hoofd en wat kunnen lezen, om dan terug een lichte terugval te ondervinden.Ik heb mij ook een racefiets verschaft.Ik maak er tochtjes mee van 30 à 35 km.Heerlijk fietsen dus.Het doet mij goed, maar ik ondervind nu wel wat ontstekingspijn aan de armen.Zo is het altijd wel iets natuurlijk,
zolang het hoofd maar helder blijft, en dat meen ik ! Een depressie heeft ook zijn voordelen.Als ik nu terugkijk naar onze reis in Frankrijk, waar ik echt constant met mezelf aan het vechten was, herbeleef ik momenten van puur geluk, de momenten waarop ik echt genoot van ons gezin terwijl mijn hoofd -eventjes- niet werd bezwaard door muizenissen.Zoals
bij dat restaurant, gelegen aan de rand van een zijweg, wat lager gelegen ook , zodat we vanop het terras zicht hadden op een horizon van verlaten asfalt, rustige akkers en azuurblauwe lucht.Ik werd uitgenodigd de versbereide paëlla te gaan goedkeuren in de keuken.Een kwartiertje later kon ik bevestigen hoe smaakvol die wel was! De kinderen speelden met steentjes in de schaduw van een tropisch aandoend paraplu.Ik voelde me goed en weende tranen van geluk.Geluk overkomt ons, maar geluksbeleving is een gave !

==> Hoi Krist,

Bij het lezen van dit dagboekfragment doe ik de vaststelling dat zo’n kort berichtje toch enorm veel inhoud kan bevatten. Vooreerst zijn er de feitelijkheden zoals ‘de evolutie doorheen je herstelproces; de nieuwe aanwinst; de geleverde prestaties en hun weerslag …’, maar daarnaast -en bovenal- je bespiegelingen en beschouwingen, die je beeldig in taal weet te gieten, en die ons  -mij in elk geval, maar ook jou en oeze moaten …- doen stilstaan bij de heel essentiële en ècht waardevolle dingen in ‘t leven.

Bedankt,
Hans.

donderdag 29 september

Vanavond gekeken naar ‘Classic albums – The Band ‘.Wat prijs ik mij gelukkig dat ik het had opgenomen.Prachtreportage! Ik werd rustig van de mooie beelden – pure americana – die wijdsheid, katoenvelden , veel bos en houten huizen ! En dan die band , The Band !!! Wat een mannen , wat een wijsheid en vooral wat een vakmanschap.
Hun muziek is waarlijk één brok cultureel erfgoed. Komt daar nog bij dat je hun respect voor elkaar nog kan proeven, en dat na al die jaren. Ik keek ernaar met een glimlach, vol bewondering en ook wel met een klein beetje afgunst voor zoveel talent.

zaterdag 1 oktober

‘Mijn leven speelde zich af in de verbeelding’
Woorden van wijlen schrijfster Hella Haase.
Ik overpeins of dit enkel een uitspraak kan zijn van een schrijfster/schrijver.
Ik denk dat ieders leven zich voor een stuk afspeelt in zijn eigen fantasie.Niets is wat het lijkt, toch? Al willen we dat niet graag toegeven, althans ik zeker niet.

zondag 2 oktober

gisteren was mijn beste dag sedert maanden.Goed opgestaan en een 50-tal km gefietst.Dan kon ik letterlijk en figuurlijk in de schaduw van een heerlijke zonzomerdag mijn beide weekendkranten uitlezen.De Standaard ligt een leeslengte voor op De Morgen.Betere lay-out, meer duiding , bredere informatie die er echt toe doet.
‘s Avonds genoten we dan nog van een warm en hartelijk samenzijn bij vrienden om dan iets voor middernacht het bed in kruipen.Dit allemaal zonder knik of terugval.Mensenlief, ik hoop dat er nog vele soortgelijke dagen zullen volgen.Wat een verademing!

==> Lieve papa,

Net je ‘dagboek’ gelezen…

Wilde je gewoon zeggen dat ik je graag zie en dat ik ervan overtuigd ben dat alles weer beter zal worden!!

Het enige wat ik jou wil meegeven is gewoon bezig blijven…

Sport, wandel, kook, schrijf en als het wat beter gaat lees en geniet.

Alles is in evolutie, ook je gemoedsrust en niets is volgens mij onomkeerbaar. Een mens heeft veel meer zelf in de hand dan je wel zou denken, ook al voelt het soms niet zo aan.

Geef het wat tijd papa en doe vooral wat je graag doet

Zoen

Stijn

woensdag 5 oktober

Na zonneschijn komt er altijd wat regen.Maandag en dinsdag was ik heel vermoeid.Dit kwam ongetwijfeld ook door de autorit naar Les Villettes, 50 km onder Luik ,nabij Lierneux, waar we twee nachten hadden geboekt in een prachtige b&b.Het huis is gelegen op een heuvel met de slaapkamers gericht op het golvende landschap.
Je kan er tientallen kilometer ver kijken.Dinsdag verbleven we bijna de ganse dag in bed, kijkend hoe de herfstwolken ons toedekten, van een ‘room with a view’ gesproken !
‘s Avonds gingen we wandelen en eten in Stavelot, wat eigenlijk best een charmant dorp is. die niet zou misstaan onder de noemer ‘verplicht te bezoeken ipv enkel Frankrijk te verbloemen’De ganse streek is streling voor het oog!
Daan Stuyven, voor de niet-kenners een van onze meest talentvolle muzikanten nl Daan , vond dat ook .Hij ging er enkele jaren geleden wonen, in Manhay .Dat hij te Manhay ging wonen heeft misschien ook te maken met de dorpsnaam.Daan was indertijd de bezieler en zanger van ‘(Dead) Man Ray’.
‘s Avonds kon ik uiteraard niet makkelijk in slaap geraken en keek ik naar het nieuwe Canvas-programma ‘Te gek’, een documentairereeks over hoe het gesteld is met de geestelijke toestand van onze medeburger heden ten dage.Het eerste deel ging over het ‘burn-out-syndroom .
Wat ik hoorde en zag was echt treffend, zo gelijkend op wat mij thans overkomt.Maar ook zalvend, want het biedt echt wel troost vast te stellen dat wat uzelf overkomt ook wel andere mensen treft. Het knaagt wat schuldgevoel weg.Dat schuldgevoel is een remmer in het genezingsproces want telkens ik me beter of ook wel eens goed voel vraag ik
me af of ik al niet aan de slag zou kunnen.Een gedachte die telkens weer de kop wordt ingedrukt wanneer het dan terug wat minder gaat.

dinsdag 18 oktober

Ik heb even overwogen de dagboeknotities op te geven.Het leek mij wat te eentonig.Ups en downs , upupupup en downdown,….Verleden week heb ik het schitterende vriendenweekend- het Klootschuttersweekend, voor de intimi- moeten bekopen met twee dagenlang extra slaap.Op zich niet erg, maar het was wel de inleiding tot een slopende
driedaagse .Ik heb drie ellendige dagen achter de kiezen, letterlijk en figuurlijk.Het blijft ook aartsmoeilijk om uit te leggen wat er zich daar juist afspeelt, in dat hoofd van mij.Net zoals het moeilijk te vatten is dat ik mij enerzijds wekelijks zo’n 150 à 200 km kan afmatten op de fiets om dan anderzijds geen sikkepit meer waard te zijn .Gelukkig kan ik te allen tijde het hoofd op Mieke’s schouder neervlijen en hoef ik mij niet te schamen om mijn bittere tranen.Misschien moet ik meer het huis uit om een kop koffie te nuttigen met één van mijn vrienden, zoals deze namiddag met Freddy.Ik liep dan ook mijn oudste zoon nog tegen het lijf met een warm gesprek als uitsmijter.Het deed me deugd.Mijn vele bezoekjes aan ma vallen mij soms wat moeilijker.Ik kan namelijk niet liegen tov mijn moeder en wil haar oude dagen ook niet bezwaren met mijn kwalen.Maar het voorwiel van mijn fiets leidt mij altijd als vanzelf naar het ouderlijk huis.Ik laat dit dan ook met graagte gebeuren,zolang het nog kan.
Ik heb het gevoel dat ik het leven op mij af moet laten komen.Stoppen met lezen, tv-kijken,schuldig voelen,….Gewoon de buik volgen en kijken wat de dag brengen zal.
Maar het is zo moeilijk om in de donkerte mezelf te helpen met de simpele gedachte dat het straks wel weer opklaart !
Ik doe nochtans mijn uiterste best en ik besef maar al te goed dat ik een overvloed aan redenen heb om gelukkig te zijn .
Maar ja, dat zullen dan wel juist de eigenschappen zijn van een burn-out / depressie zeker?

==> Hoi Krist,

Ik weet niet of een klootschuttersweekend zoals dat van Schorisse soelaas brengt voor een rusteloze
kop als die van jou. Ik denk soms dat wij menen te weten wat rusteloosheid is, en dat uit zich vaak in te snelle woorden of te spontane zinnen, of in luid spreken, of te hard fietsen, of het spuien van ergernis tout court. So be it:’ ik ook rusteloze kop’. Rundskop af en toe ( het is jandorie mijn dochter die moet zeggen dat ik eigenlijk wel een koppig kantje heb). En daar is hoegenaamd niks mis mee. Maar het past niet bij onze zachtaardigheid als het over de essentiële dingen gaat… denk ik dan.’ La vie camembert…’

Dat herken ik in jou.

Burn out ? OK, tot daar aan toe… het zal wel zo zijn, maar: evenzeer een erkenning, een her-kenning, van iemand die heel sterk was, en nog altijd is, principieel, rechtvaardig, en daardoor heel gevoelig voor wat evenwicht verstoort….
maar intrensiek vol vragende vriendschap, en nood aan eindeloze rust, waar je tenslotte recht op hebt, na jaren van eerlijkheid. Zet je schrap, we zijn er !

@

donderdag 20 oktober

Gisteren op bezoek geweest bij ma.Reden temeer daar ‘mijn grote broer’ er ook was.Terwijl ik het slot van mijn ouderlijk huis omdraaide bekroop me het gevoel dat er aan de uitdrukking ‘grote broer’ op zijn en mijn leeftijd, respectievelijk 58 en 49, iets niet klopt.Hoe lang kan je ‘grote broer’ zeggen?Zolang je wil natuurlijk, maar toch , het
klinkt naar ‘gezin’, het oergezin , die er altijd zal zijn en ook weer niet natuurlijk ! Het geeft aan dat we ouder worden en dat we de voorbij denderende tijd niet ter wille zijn .Soms gedijen we beter in het verleden dan in de toekomst, zonder het besef dat het ‘nu’ volop aan de gang is.

vrijdag 21 oktober

Mieke is vanmiddag op weekend vertrokken met de ‘vrouwentongen’.Het is haar van harte gegund ! Ik heb een goede dag en er is geen rechtstreeks verband met eerder vermeld feit.Vanmorgen heb ik wat bijgeslapen en na een gezamenlijke ‘laatste maaltijd’ met Mieke ban ik een tweetal uurtjes gaan fietsen.Het weer is prachtig, bijna geen wind
en er straalt een heerlijke herfstzon.Ik rijd me lekker in het zweet tussen preivelden en boerenpaarden. Achteraf neem ik een heerlijke douche en zet ik mijn dagelijkse kop koffie. Dat is al een tijd een vast ritueel.Eerst maak ik mijn keuze tussen 3 ambachtelijk gebrande koffiesoorten- Maragogype,Ethiopische mokka of Java.Het wordt Java(ooit
nog een kwisvraag van Arnold in één van de legendarische AZG-kwissen – vraag: Op welk eiland zijn de kinderen altijd braaf?-)
Eerst maal ik handgewijs 3 bolle maatlepeltjes blinkende bonen in de oude koffiemolen van mijn moeder, die zelf de kracht niet meer heeft om de koffie met de hand te malen.Dan maak ik het efficiënte en spotgoedkope espressomachientje klaar.Ik doe één kop water in de buik van de Bialetti, doe de fijngemalen koffie in het filtertje, draai alles goed vast en zet hem vervolgens op het gasvuur.Als het water aan de kook gaat perst mr B. de stoom naar zijn kop tot zijn oren fluiten.Na het gepruttel is de overheerlijke koffie klaar en nevelt het aroma nog uren door het huis.
Ik nuttig mijn koffie luisterend naar vrolijke jazztunes van Sonny Rollins’ St-Thomas en lees daarbij, heel toepasselijk, een interview met Haruki Murakami, die ons op zijn 63ste weet te melden dat er drie constantes zijn in zijn leven,zijnde de liefde voor het boek,de muziek en katten.Hij rondt het gesprek af met een mooie niet-haïku :
“Als je niet weet waar je van houdt , ben je verloren”
Je merkt het, ik heb een goede dag.Hoogst aangenaam!

woensdag 26 oktober

‘ Ik heb nog nooit iemand met uw ziektebeeld behandeld, die al na drie maanden terug kan gaan werken.’
Dit waren gisteren de woorden van mijn therapeute (eindelijk speel ik de hoofdrol in een Woody Allen-film !) bij wie ik had aangedrongen op een snelle afspraak.Ik had sinds zondagavond een vreselijke terugval, waarvan ik nog niet bekomen ben.Zo aangenaam mijn weekend startte, zo vervelend het eindigde.
Het venijn en de staart, weet je wel.Zaterdagmorgen was ik gewoon leuk bezig met de kinderen.Na samen te hebben gewinkeld kookte ik voor ons drietjes verse aardappelpuree met knolselder én een malse biefstuk, toetje : een cornet d’Amour mét de nodige vertaling voor Matteo. In de namiddag ruimden we samen de vele dorre herfstbladeren
in onze tuin.Ik genoot echt van de kleine dingen des levens, het plezier van mijn beide spruiten die grotemensenwerk mochten verrichten. Rond vier uur werd ik echt misselijk en in de komende acht uren kotste ik in drie keer zo’n halve emmer vol.Ik voelde me voor de rest van het weekend wat flauw maar anderzijds was mijn moraal
goed.Ik gaf mezelf zowaar wat schouderklopjes en deed zelfs gewag van een keerpunt in het genezingsproces-als het hoofd helder is ben ik instant-positief-.
Maar toen Mieke een uurtje thuis was begon het tij te keren.Na eb is er even ‘doodtij’, maar dan komt de vloed.De nacht was een ramp, cinemascope in mijn kop en angsten alom.Op maandagmorgen was mijn therapeute zo lief mij op dinsdagmorgen te ontvangen.De maandag kwam ik door met veel yoga , een fietstochtje, een deugddoende babbel met Arnold en last but not least met het rusten op een van de zitbanken onder de ruisende reuzenplataan in het Sterrebos, de herfstzon in mij opzuigend.’s Avonds géén TV ! Enkel zachte jazz in de verte en het hoofd in Mieke’s schoot .
Dinsdag kwamen we dus te weten dat ik mij nog steeds teveel doelen opleg terwijl momenteel mijn enige doel mag, neen, moet zijn dat ik geen doel mag nastreven.En ik ga me volledig moeten losmaken van alle extra prikkels ! Ik moet gewoon leren rusten, lui zijn , niet te denken aan wat kan, mag of moet.
Gans de dag was ik echt in een ‘flikkerlichtstemming’ en vandaag herhaalde ik het scenario van maandag.Ik hoop op een rustige nacht want gisteren was het opnieuw een rotnacht.Ik las gisterenavond nog een stukje in de biografie van Robert Enke, een Duitse topdoelman, die de strijd met de depressie niet aan kon.Zelf doelman geweest zijnde -alleen een keeper kan een doelman begrijpen- proefde ik met veel smaak en begrip van zijn vele bedenkingen en beproevingen.Maar ik was er de ganse nacht mee bezig.Ik weet niet of het het goede ingeving was dat boek nu te lezen.Ik zal het een tijdje aan de kant schuiven.
Sinds 18u brandt het haardvuur .Ik word er rustig van en besluit dit stukje in te tikken.
wordt vervolgd…

***
maandag 31 oktober

Donderdag laatst begon de dag enerzijds goed maar anderzijds alarmerend.Ik voelde me goedgemutst en helder maar toen de jongens met hun duploblokken aan de slag gingen werd mijn hoofd een akoestische klankkast en moest ik letterlijk op de vlucht .Het was echt niet te harden.
Ik word wel iets weerbaarder, maar toch fragieler wat geluiden betreft.Dat maakt dat bij mij het idee aan het rijpen was om er tijdens de herfstvakantie enkele dagen tussenuit te knijpen.Mieke ging direct akkoord.Uitwijkmogelijkheden genoeg zoals de Kempen, dicht bij Maarten, Joke en kleinkind Alice of bij grote broer in Nederland, allebei plaatsen waar ik dolgraag een tijdje zou willen verblijven.Maar ik zie de grote verplaatsingen niet zitten.Autorijden wordt afgestraft! .Plots bedenk ik dat Lampernisse, één brok polderrust , misschien wel dé ideale plaats is.Ik ken het huis, we zijn er afgelopen 3 jaar telkens in oktober met de klootschutters op weekend geweest.Het is niet ver, enkele km buiten Diksmuide , wat maakt dat ik op een dik halfuur terug thuis ben indien nodig.Na een belletje weet ik dat het huis enkele dagen vrij is .Ik spreek dan ook af om er van dinsdag 1 november tem donderdag de 3de mijn intrek te nemen.Het idee dat ik op de vlucht sla voor mijn lieve kroost doet mijn hart verkrampen.
Vrijdagvoormiddag bekroop me een verrassend opgewekt gevoel.Ik kreeg er zowaar minutenlang de slappe lach van.Ik was echt blij , goedgezind en ontspannen.Kon dit maar blijven duren.Ik beleefde vrijdag een ware topdag.Ik reed zo’n 37 km en las nog eens een tweetal uurtjes in het boek over R.Enke, allebei ongedwongen.Heerlijk!
Tijdens het weekend kende ik geen terugslag en ook vandaag verliep alles goed genoeg om tevreden te zijn .Morgen vertrek ik naar Lampernisse… of niet ?? Mieke blijft ook heel vermoeid .Door het verschuiven van het zomer- naar winteruur zijn de jongens terug heel vroeg wakker, 5u30 , en staat Elias ‘s nachts terug meermaals aan ons bed .
Maar Mieke is vastberaden en overtuigt me door te stellen dat ze er helemaal op is ingesteld .Het zal ook haar eens deugd doen om enkele dagen niet met mijn gedachten te worden geconfronteerd.Zelf kom ik tot de constatatie dat vooral ikzelf moet leren instaan voor mijn eigen geluk .Terwijl ik al mijn ganse leven ervan uitga dat als ik mijn medemens het leven probeer aangenaam te maken, hij dat dan ongetwijfeld ook zal doen.Soms zit je er gewoon op te wachten.Empathie, altruïsme, allemaal goed en wel maar niet zonder een gezonde portie egoïsme!Niet altijd wachten tot de ander mij begrijpt maar mezelf beter leren inschatten en vooral mezelf het inzicht verschaffen wat ik zelf wil en hoe in de eerste plaats ikzelf daarvoor kan zorgen.Daarvoor moet een mens 50 jaar oud worden, om dat in te zien!
Nu nog in de praktijk brengen…

Ga naar het tweede hoofdstuk van het dagboek van Krist

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s