Het verhaal van Krist – hoofdstuk 2

Dit is het tweede hoofdstuk van het verhaal van Krist. Het eerste hoofdstuk kon je hier lezen.

dinsdag 1 november

Mieke overhaalt mij om toch te vertrekken. Ik neem het strikt nodige mee: voedsel en drank, koffiemolen en mr B., twee boeken, mijn i-pod en de fiets. Op mijn heenrit sla ik in Diksmuide nog wat extra’s in : vers brood, artisanaal vervaardigde speculoos, met 22% verse roomboter! en één chocoladereep mét hele noten.

Op een dik halfuur sta ik voor ‘De Oude School’ te Lampernisse. Ik laad uit en doe een eerste wandeling.Het weer is uitzonderlijk zacht voor november. Rond de middag bak ik mij enkele eitjes, die ik samen met wat brood smaakvol verorber. .Nadien maak ik mijn dagelijkse espressokoffie en terwijl ik die opslurp staar ik door wat vroeger de klasramen waren. Op de oude vierkant ommuurde speelplaats proberen de vier notelaars hun laatste dorre bladeren vast te houden.Er ligt een dik herfstbruin tapijt  over de koer. Ook de wolkenhemel is overweldigend schoon, tapijt boven, tapijt onder!. Maar wat ik vooral bemerk is de stilte. De grote stilte in de streek van de grote oorlog.

Na de koffie lees ik verder in de aangrijpende biografie van Robert Enke. Ik erken en herken vele zaken.Ik duid die aan  met potlood .Ik lees en mijmer, wandel wat rond en lees en mijmer verder.Ik denk ook wat na over wat zich hier allemaal heeft afgespeeld tijdens de eerste wereldoorlog en ik heb in het bijzonder te doen met de vele ‘deserteurs’, die door ‘shellshock’ waanzinnig werden en achteraf als verraders door eigen mensen werden gefusilleerd. Het was één van de vele wijzen waarop de hoge heren hun eigen volk vermoordden.

In het boek komt de vraag bovendrijven of er in het profvoetbal wel plaats  of begrip is voor een individu die wat ‘anders’ is dan de anderen. Denk maar niet dat er sowieso veel begrip is voor depressieve (mede?)mensen in onze maatschappij. Ik heb mijn bedenkingen.

’s Avonds eet ik soep en ga nog een avondwandeling maken. De mooie wolkenhemel en de ondergaande zon leveren een waar spektakel. Voor mij zie ik de wolkenpracht en de ondergaande zon terwijl er zich achter mij zowaar een regenboog aan het vormen is. Ik geniet dankbaar van het schouwspel en ga dan voldaan  om 22u slapen. Ik voelde mij goed, al moet een mens wel wat wennen aan de idee alleen te zijn. Ik ervoer af en toe wel een ‘angstoprisping’, maar genoot enorm van de rust.

woensdag 2 november

Goed geslapen. Ik sta op om 8u30, doe mijn ochtendyoga en ontbijt. De zon zit bij me mee aan tafel. Na het ontbijt ga ik wandelen. Ik kan iedereen de Zannekin-wandeling aanbevelen, alleen of in gezelschap maar bij voorkeur in stilte. De tocht gaat door de komgronden van Lampernisse en kronkelt zich door vette weilanden, langs ruisend riet, langs graspaden die de Grote en de Kleine Yzerbeek vergezellen, autoluw, mensenluw , enkel vergezeld door koeien, vogels, enkele schapen en de wind. Bij mijn terugkomst neem ik een warme douche en lees wat. Na het middageten nuttig ik mijn koffie en blader wat in de folders die in een antiek kastje op een geïnteresseerde lagen te wachten.

In één van de folders vind je alle verkooppunten van diverse hoeveprodukten. Hoeves waar je echt alles kan kopen wat je nodig hebt om gezond en lekker te eten. Ecologische voetafdruk : geen idee, maar ’t zal toch niet te hoog liggen!

In de namiddag mijmert de melancholicus nog wat verder. Na het avondeten wandel ik nog eens in de buurt daar het licht door de zonsondergang en de wolkenpracht alweer prachtig is. Ik neem enkele foto’s om het moment van schoonheid nog lange tijd te kunnen koesteren.

Na wat TV te hebben gekeken ga ik vermoeid naar bed.

donderdag 3 november

Ik ben bij het opstaan warrig in de kop en terwijl ik ontbijt luister ik naar ‘Harps & Angels’ van Randy Newman. De muziek en het vooruitzicht op de ochtendwandeling duwen mij verder de dag in. Na de wandeling lees ik nog wat en na het middageten rust ik wat uit. Terwijl het regent ruim ik alles op, laad rustig in en om 16u rij ik huiswaarts. ’s Avonds krijg ik het wat benauwder, maar al bij al blijf ik tevreden over mijn gemoedstoestand. Ik ben ook blij terug bij Mieke en de kinderen te zijn.

Voor de eerste keer sinds maanden voel ik mij een volle week vrij stabiel, geen grote dalen meer. Misschien is de ommekeer ingezet.Ik hoop het!

==> Traagheid en oog voor schoonheid; historisch en regionaal perspectief … bouwstenen voor een rustig gemoed, en ingrediënten voor een gestaag herstel. Wij hopen mee.

Hans.

woensdag 9 november

Afgelopen weekend verliep goed maar zondagavond was de batterij terug plat.Terug iets teveel indrukken en veel te weinig geslapen. Zondagnacht was er één uit het zwarte boekje! Maar het goede nieuws is dat ik ’s maandags alleen fysiek een weerslag kreeg. Ik ging om 9u slapen, sliep dan ook vrij goed, drie maal drie uur en op dinsdag was ik terug in vrij goede conditie. Maar Mieke was dat niet! Ik heb het in mijn dagboeken nog niet over Mieke gehad. Mieke lijdt al sedert haar puberteit aan een bipolaire depressie. Dit werd duidelijk na een hele reeks observaties en consultaties. Mieke heeft al sinds haar jeugd enorm veel slaap nodig. Dit is dan ook één van de symptomen. Telkens er een ‘emotionele crisis’ bijkwam, de IVF-periode, de dood van Tom, de 2 moeilijke bevallingen, is de toestand verergerd. Het feit dat ikzelf het al een hele tijd moeilijk heb is niet in het minst voor Mieke heel lastig geweest. En al ben ik op de terugweg, toch heeft het bij haar zijn tol geëist. De finale definitie en het feit dat de situatie niet vanzelf zal verbeteren heeft er mede toe geleid dat ook Mieke door haar reserves zit. Ook het bericht dat enkel elektroshocks een mogelijke verbetering kunnen teweegbrengen kwam voor ons beiden hard aan. Ik doe mijn uiterste best om haar de nodige steun te geven, maar ik ben zelf nog maar net uit mijn negatieve spiraal gekropen en ben heel bang er terug in te vallen. We zijn net twee communicerende vaten, waarbij afgewisseld energie moet worden getapt. Maar wat als we beiden leeg zijn ? We kunnen er gelukkig wel over praten.

Het boek ‘ Een al te kort leven- biografie van Robert Enke ‘ is uitgelezen .Hij is dood, hij heeft zich ten einde raad onder een trein gestort.Ik heb het nog even gecheckt op Youtube, waar ik alles wat ik las nog eens in ware beelden kon aanschouwen. Gezichten die spreken, Robert met zijn dochtertje, allebei nog springlevend in een vol stadion, de aangeslagen weduwe , de terneergeslagen collega’s, zijn laatste interview , … Ik had het de ganse dag koud, ik was er niet goed van. Voor dat soort zaken is er weinig dat troost kan bieden. Toch ben ik content en zelfs een beetje trots dat ik het boek uitgelezen heb. Het maakt deel uit van het herwinnen van mijn weerbaarheid ! En mijn depressie zal voor eeuwig verbonden blijven met het boek over de betreurde doelman, een mens naar mijn hart.

zaterdag 12 november

Geen al te goede week achter de rug. Enkele slechte nachten en een overgevoelig gehoor geven duidelijk aan dat er bij ons ten huize niet ‘gepiekt’ wordt .Maar we houden ons kranig. Tijdens mijn praatsessies met mijn therapeute wordt toch ook het een en ander wat duidelijker. Het is ongelooflijk hoe weinig  een mens , doorheen al die jaren te weten is gekomen over zichzelf. Al dertig jaar lang compenseer ik mijn laag zelfbeeld met een overmatig streven naar perfectie. Dit deed ik op  alle deelgebieden van het leven, op het werk,  als vader, als man, als zoon, als vriend , als Colruyt-gerant, maar ook om mijn identiteit te bevestigen. Zo werden zelfs mijn interesses een soort van compensatie om toch  ‘iemand’ te zijn , iemand te worden . Ik was, ben blijkbaar niet tevreden met wie ik ben. Ik ga eraan werken

Tijdens ons laatste verlof zat ik er echt compleet door en toch las ik dagelijks een 100-tal bladzijden. En al is dit eigenlijk wel mijn favoriete bezigheid op verlof, toch was ik verkeerd bezig , juist omdat dat lezen mijn maatstaf werd om mijn conditie, mijn gemoedstoestand te meten. Het was één van de vele ontkenningen van mijn nakende depressie.

Ik kan er nog wel enkele voor de geest halen, niet alleen de laatste maanden, het gaat ver terug. Ik heb jarenlang geleden onder het feit dat er niet van me werd gehouden om wie ik was. Mijn obsessie om maar niet misgegrepen te worden werd ook nog eens versterkt tijdens mijn eerste , mislukte relatie. Een relatie vol liefde weliswaar ( maar wat soort liefde ?), maar ook -en op den duur nog enkel bestaand – uit jaloezie en onbegrip. Dit is geen beschuldiging maar een vaststelling. Alsook het feit dat ik mijzelf blijkbaar niet graag genoeg zag. Net zoals ik het niet door had in mijn latere leven, terwijl ik al samen met Mieke door het leven ging-Mieke die mij gelukkig wel(graag) ziet zoals ik ben-waar ik mij steeds weer wilde bewijzen als zijnde een goede chef, een diplomaloze die toch niet dom is , ..enz…

Ik stop er even mee.

vrijdag  18 november

Afgelopen week verliep bevredigend, pieken noch dalen. Ik vergat nog te zeggen dat we vorige vrijdag naar het toneelstuk ‘De Pijnders ‘ zijn geweest. Ik vond het mooi maar genoot er niet echt van. Ik verklaar me nader. Ik moest me gans de voorstelling inspannen om me rustig te houden. Ik kijk ernaar uit om tijdens een film- of theatervoorstelling eens ontspannen in mijn zetel onderuit te zakken en het stuk of de film over mij heen te laten gaan , hem als het ware te proeven en er gewoon van te GENIETEN ! Maar ik was misschien wat te vermoeid, getuige mijn gevoelig gehoor diezelfde namiddag.

.Ongelooflijk gevoelig was mijn gehoor. Zelfs het tussen mijn tanden krakende amandelkoekje van Destrooper  pijnigde  mijn oren .Ik moet boswachter worden, of ‘stilte-ontdekkingsreiziger’. Woensdagavond was er ook nog de maandelijkse ‘Klootschuttersavond’. Ik was niet echt in vorm, maar genoot wel van het gezelschap van de vrienden.

dinsdag 29 november

De voorbije twee weken waren goed, bevredigend.Geen donkere dagen meer, wel donkere momenten. Ik leer mijn lichaam beter lezen. Daardoor weet ik beter wat te doen en wat te laten, op elk moment. Het mannenweekend te Lampernisse was een voltreffer. Op vrijdag en zaterdag had ik echt het gevoel erbij te zijn , deel uit te maken van het geheel, te participeren in bijna alle gesprekken. Zondagavond was ik echt uitgeput, maar tevreden.

Vandaag was wel een zware dag. Mieke kreeg haar eerste shocks toegediend. Het was uiteraard geen aangename gelegenheid, noch voor Mieke noch voor mezelf. Ik moet opletten om mezelf niet te verliezen in mijn ‘toegewijd zorgen’.

Ik denk dat het zal lukken, maar ik kan niet ontkennen dat de onzekere toekomst van ons beider helder hoofd mijn gemoed wat bezwaart.

zaterdag 3 december

Ik hou ervan alleen te zijn, in alle rust,  maar  een omhelzing met Mieke is meer dan versterkend. Dat biedt me troost, warmte en de kracht om door te gaan. Een omhelzing doet ons heel even vergeten dat we er eigenlijk alleen voor staan Ik hoop van harte nog veelvuldig de mensen die ik liefheb te kunnen omhelzen, om samen met hen het gevoel te koesteren dat we bij elkaar horen .Ik lees het artikel in de Standaard met en  over Michiel Hendryckx en ik overpeins andermaal mijn leven. Na vieren trekken we met ons vieren naar de wereldwinkelgeschenkbeurs, waar Stijn en mijn goeie vriend Lieven hard aan het werk zijn .

zondag 4 december

Vanmorgen heeft de Sint de kinderen verwend. Ze zijn andermaal zielsgelukkig. Ze beleven wonderschone dagen, eigenlijk jaren. Ikzelf ben behoorlijk moe, mijn oren gaven het gisteren al aan dat ik wat teveel hooi op mijn vork heb genomen. Het goede nieuws is dat ik na een eerder rusteloze nacht en driekwart dag platte zondagsrust terug opgeknapt ben. Ik heb enorm genoten van nog een stukje wijsheid in het laatste boek van Julian Barnes ‘Alsof het voorbij is’. Nu zou ik willen nagenieten bij de open haard, in geruite badjas , glaasje single malt in de hand. Van nu af aan  ga ik  genieten van proza zoals van een goeie whisky, nippen en nagenieten. Nog even geduld tot de kinderen naar bed zijn en dan kan mijn wens worden vervuld. De Sint heeft ook mij een geschenk bezorgd.

vrijdag 9 december

Ik heb mezelf gisteren getrakteerd op een dagje Gent. Ik voelde me goed. Mieke ook. In de late voormiddag vertrok ik, mét de wagen. Na een ochtendwandeling en wat gesnuffel in een tweedehandsboekenwinkel heb ik rustig gegeten om dan in de namiddag een film mee te pikken. Iets waar ik ’s avonds meestal te moe voor ben.

De film vond ik prachtig en ik heb ervan genoten.’Les Neiges De Kilimandjaro’ van de Fransman Robert Guédiguian. Een film over liefde, vriendschap, loyauteit, solidariteit  en idealen, met op de achtergrond natuurlijk Marseille (net zoals zijn vorige films), decor van haven, zee en Jean Jaurès.

Om 17u30 was ik al thuis. Het was vermoeiend, maar de moeite waard. Voor herhaling vatbaar, als mijn lichaam mij de toestemming geeft.

maandag 12 december

besluit (1)

Al herstel ik langzaam, ik ben nog niet toe aan het opbouwen van enige reserve. Eén nacht slecht slapen is voldoende om me enkele dagen op verplichte rust te zetten. Aanvaarding is hier de boodschap.

Na veel gepieker, gesprekken allerhande en ook door het lezen van ‘Liefde in tijden van eenzaamheid’ van Paul Verhaeghe ben ik tot een (eerste?) besluit gekomen.

Daar ik al gans mijn leven overdreven streef naar  harmonie, heb ik mezelf uitgehold, leeggeroofd.

dinsdag 13 december

Ik voel me moe, heel moe. Maar met Mieke gaat het iets beter. Ik heb de indruk dat de ECT’s zullen aanslaan. We zijn nu halverwege de sessies, nog vijf te gaan. Nadien om de twee weken om dan over te gaan naar eenmaal per maand, levenslang.

Ik heb vandaag contact opgenomen met mijn werk. Ze zijn wat ontgoocheld maar toch begripvol. Toch heb ik er een slecht gevoel aan overgehouden. Is het twijfel? Ontgoocheling? Beide denk ik. Ik voel me klote !!!

zaterdag 17 december

Donderdag beleefde ik een ware topdag. ’s Morgens kunnen uitslapen en na een laat ontbijt ben ik naar de kust gereden om er in De Haan een uurtje in de woelende wind te wandelen. Bij zoveel wind verandert de zee in een woest waterlandschap. Na de verkwikkende ‘uitstap’ reed ik naar Brugge om nog eens een ‘namiddagfilm’ uit te  proberen. Wel, het was een echte topervaring. Ik voelde er mij klaar voor om mij ‘over te geven’ aan de film.Het is mij ook gelukt.Geen angsten, geen schrik mijn  controle te verliezen. Niet in het minst ook door de film zelf. Ik zag de beste Woody Allen-film van de laatste 15 jaar, nl CARNAGE van Roman Polanski.

Twee acteurs en twee actrices in één ruimte, dit gedurende anderhalf uur met als resultaat ongelooflijk op de lachspieren werkende dialogen. Daar Roman Polanski Frankrijk niet mocht verlaten heeft hij , denk ik althans, een geschikt scenario uitgezocht om toch maar een film te maken. De film speelt zich af in New York maar is opgenomen in Parijs .Meer zeg ik er niet over, enkel nog dat goede komische films té zeldzaam zijn en dat de slappe lach een mens goed doet.

maandag 19 december

Toen ik vanmorgen opperde dat Matteo’s sjaal veel te lang was voor een kind van 6 zag ik bijna ogenblikkelijk daarna hoe hij de meterslange  sjaal heel zorgvuldig dubbel plooide, de dichtgevouwen kant als een oog dicht bij zijn hals hield om daarna de enorme slurf mooi rond zijn nekje te draperen en hem dan door de opening heen te stoppen. Ik stond versteld, hij deed het warempel al beter dan zijn vader. Ik heb de kinderen naar school gebracht. Mieke slaapt nog wat bij. Ik geniet van de stilte en de rust die het huis inpalmen. Ik zit te kijken naar onze gesnoeide treurwilg. Het lijkt wel een huizenhoge 7-armige kandelaar. Een metaalblauwe hemel zorgt voor een open blik. Ik zet een muziekje van Locatelli op, heel stilletjes, en lees verder in het wel heel mooie boek van Jennifer Egan, Bezoek van de knokploeg. Al hangt er wat vermoeidheid in mijn lijf, toch ben ik heel tevreden. Ik geniet, dus ik besta!

donderdag 22 december

Toen ik Matteo onlangs  een moeilijk woord verklaarde was zijn repliek goed doordacht , nl : “Dus kun je met één woord ervoor zorgen dat je geen lange uitleg moet doen ??!!” Ik heb besloten om in mijn dagboek ook af en toe een uitspraak van mijn jongens in te lassen. Zo gaan ze niet verloren.

Ook het schitterende essay van Bas Heijne die Patrick me doorstuurde zal ik bijhouden , en wel voor bijna dezelfde reden . Een goed essay maakt heel wat boeken lezen overbodig.

Mijn vermoeidheid was toch een teken aan de wand. Vanmorgen deed ik de eindjaarsboodschappen in de Colruyt te Izegem. Daar hoorde ik wat firmanieuwsjes waardoor ik enkele uren mijn hoofd heb gepijnigd over mijn toekomst in de firma. Er ontstond terug grote twijfel tussen mijn werk verder zetten bij Spar of terug aan de slag gaan als gerant

Mijn interpretatie is dat ik daardoor  een heel slechte dag heb gekend , mét barstende hoofdpijn . Het feit  nog bijna geen  stress aan te kunnen, maakt  mijn spoedige terugkeer op de arbeidsmarkt twijfelachtig.

Ik deed daarstraks wat yoga, tik nu mijn gedachten in en ik ga straks vroeg slapen.Morgenochtend vroeg moeten we terug naar het ziekenhuis, ECT n° 8 voor Mieke. Slaapwel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s