Over mezelf

Drie jaar geleden stortte ik in op het werk. Opgebrand. Burn-out. Ik bleef thuis, maandenlang. Ik zocht therapie. Ik zocht pillen. Ik zocht mezelf. Ik zocht een manier om met het werk en het leven om te gaan.

Dit is het verhaal van mijn zoektocht. Ik begon het ergens in mijn derde of vierde maand neer te schrijven. Om het voor mezelf op een rijtje te krijgen. Maar ook om het aan anderen te laten lezen. Omdat het zoveel makkelijker is iets op papier te zetten dan iets uit te spreken. Omdat het geschreven woord zoveel langer blijft hangen dan het gesproken woord.

Dit verhaal is geen objectief verhaal. Het vertelt de dingen zoals ik ze heb ervaren. Ik heb niet de ambitie om een handleiding ‘omgaan met burn-out’ mee te geven. Iedere persoon is anders, iedere situatie is anders, en dus is ook iedere burn-out anders. Maar misschien herkennen sommige mensen zich er een stukje in. Ik hoop dat ik hen een beetje steun kan geven.

Mijn verhaal is ook uitgegeven als boek: Opgebrand!

Wil je een reactie kwijt, dan kun je reageren onderaan deze pagina (of onderaan een van de hoofdstukken).
Of je kunt me vinden op twitter.

Je kunt me ook een mailtje sturen.

20 gedachtes over “Over mezelf

  1. Angstaanjagend hoe herkenbaar je verhaal is, agressie incluis.
    En eigenlijk ook goed – jouw ingebouwde rustpunten, je afzondering, die ga ik lenen. Het fietsen/wandelen ook, als ik me ertoe kan overhalen.
    Dank je wel en veel sterkte.

  2. Hallo Maarten,

    Ik wil je bedanken voor het delen van je verhaal, doordat je het zo duidelijk en herkenbaar verwoord voel ik me weer een stukje minder alleen. Ik heb ruim een jaar geleden een duidelijk stopteken gekregen van mijn lijf en ben nog niet de oude. Jouw verhaal heeft me doen beseffen dat dat ook niet gaat gebeuren omdat de oude ik niet past bij wie ik van binnen ben.

    Ik heb medicijnen pertinent geweigerd, maar ben met therapie een heel eind gekomen. In het afgelopen jaar ben ik op zoek gegaan naar een nieuwe baan omdat mijn toenmalige werkgeven heel duidelijk aangaf niet met mij verder te willen en niet in staat te zijn om mijn werkzaamheden aan te passen. Wat heb jij een geluk met je collega’s en leidinggevende!

    Ruim een maand geleden ben ik van baan gewisseld, ik ben van transport planning naar een receptioniste functie gegaan. Dit bevalt me super en het is me nu ook duidelijk waarom. Ik zit alleen aan de balie van een bedrijf, ik heb dus rust om me heen en kan mijn eigen werkzaamheden plannen. Tegelijkertijd komt er regelmatig iemand voorbij gelopen en maak ik een praatje met verschillende mensen. Voorheen zat ik in een open kantoor met meer dan 30 mensen in een te kleine ruimte, er was dus nooit rust. Iedereen had 2 telefoons op zijn bureau die constant rammelen, tussendoor werd er nog onderling gecommuniceerd (geschreeuwd) en liepen mensen in en uit.

    Nogmaals bedankt voor je verhaal, ik ga hiermee aan de slag en kijken wat het betekend dat dit mij zo diep raakt.

    Groeten,
    Renee

    • Dag Renee, hartelijk dank voor je warme reactie. Ik ben blij dat mijn verhaal jou een beetje kan helpen 🙂 Ik vind het ook geweldig om te lezen dat je nieuwe baan je beter ligt. Ik hoop dat het je helpt om jezelf te kunnen blijven 🙂

  3. Beste mensen die ook geholpen zijn bij het verhaal van Maarten,

    Gelukkig krijgt dit onderwerp steeds meer aandacht. Ik ga zelf nu door het proces van een burn-out en ik ben pas 27. Ik kan het zelf moeilijk geloven hoe heftig het is. Het nieuwe boek ‘Jong Opgebrand’ is heel fijn. Dit is een bundel met tien verhalen van young professionals die hun grens overgingen en burn-out kregen. Heel veel herkenning en het geeft heel veel inzicht de verhalen van anderen te lezen.

    Bedankt aan iedereen die zo openlijk zijn of haar verhaal deelt.

    Groetjes Helena

    • Bedankt voor de leestip, Helena. Ik ga het boek binnenkort opsnorren om ook eens te lezen. Inmiddels hoop ik voor jou dat je de weg uit je burn-out vindt en een evenwichtigere manier vindt om de rest van je leven te leiden!
      Warme groet,
      Maarten

  4. Onwaarschijnlijk hoe herkenbaar je verhaal is. Hoofstuk 1 en 2 zijn geschreven alsof het mijn verhaal is. Ook bij mij waren de totaal onverwachte aggressie buien de start van het verhaal. Deel dit verhaal zo veel mogelijk, je zou er heel veel mensen mee kunnen steunen. Ik ben nu 2 maanden thuis, krijg ziekteverlof per 2 weken (stel je voor) en denk telkens dat ik na die 2 weken zal herbeginnen. Maar helaas … Volgende week heb ik een eerste afspraak met psycho therapeut. Bart.

  5. Vijftiger, geen leidinggevende maar doodgewoon leerkracht, zeer zeker introvert, bezige mama van vijf, en nu al zes weken thuis met burn-out. Je verhaal is ook voor mij zeer herkenbaar en ik ben een vrouw! Alleen het “porseleingooien” heb ik gemist. Het voelt nu alsof er een last van jaren van me afvalt en alsof het jaren zal duren vooraleer ik opnieuw mijn energieke zelf ben. Mijn ziekteverlof van twee maanden zal dus wel verlengd worden, vermoed ik. Door de dokter naar een stress-therapeute gestuurd en ik weet niet of die sessies mijn sceptische ik zullen helpen. Probeer van de anti-depressiva af te blijven, maar de controle-arts bracht ze wel ter sprake… om sneller te genezen, zei hij. Ik schuim, zoals zovelen, het internet af op zoek naar informatie en verhalen en zo ben ik hier beland. Dank voor je boek.
    Ann (52 jaar)

    • Dag Ann, bedankt voor je reactie. Ik hoop dat de stress-therapeute je kan helpen, of dat je anders een andere professional vindt met wie het ‘klikt’. Voor mezelf ben in ervan overtuigd dat ik er zonder professionele hulp niet uitgeraakt was. Antidepressiva zijn geen must. Voor mij zijn ze een goed hulpmiddel gebleken, maar de keuze is volledig aan jezelf. Bespreek het zeker eerst met je eigen huisarts als je het overweegt, je hoeft van een controle-arts geen advies aan te nemen (ook al bedoelen controle-artsen het soms wel goed). Lukt het met vijf kinderen in huis om tijd te vinden voor rust? Tijd voor jezelf? Of zijn ze al het huis uit?
      Warme groet,
      Maarten

      • Dag Maarten
        Dank voor je reactie. Ook vandaag weer burn-outberichtgeving in de krant. Alsof een happy-hour de oorzaken zou wegnemen … Bijna drie maanden om van mijn ziekteverlof en het gaat op en af. De dokter heeft verlengd tot na de paasvakantie, maar denkt dat ik beter het hele schooljaar aan me voorbij laat gaan. Met vijf (nu nog vier) kinderen in huis is het uiteraard druk maar dat heb ik nooit een probleem gevonden omdat ik hier ook voldoende energie vind. Als ik beter ben, ga ik zeker ook loopbaanbegeleiding volgen. Misschien moet ik gewoon iets anders zoeken om mijn ei kwijt te geraken.

  6. wow, wat een herkenbaar verhaal!! Ik ben er even stil van geworden. Behalve de agressie vind ik alle andere zaken bij mezelf terug. Ik ben nu mijn tweede maand in ziekteverlof. Ik was de blog enige tijd geleden (voor mijn ziekteverlof) al eens beginnen lezen. Ik weet niet meer waarom ik toen niet doorgelezen heb, maar vermoedelijk was het toen té confronterend en zat ik nog volop in de ontkenningsfase. De huilbuien, de paniekaanvallen, ik heb het allemaal gehad en nu nog soms. Vooral de angst dat het nooit zal overgaan en dat ik nooit rust in mijn hoofd zal vinden blijft sterk aanwezig. Ik neem medicatie en ga naar een psychologe. De grootste valkuil voor mij is te hervallen in oude patronen. Ik was (ben) steeds op de vlucht voor ‘lege’ momenten, momenten waarop ik echt eens niets doe. Telkens als ik denk ‘nu zou een goed moment zijn om eens te gaan zitten en na te gaan hoe het echt met mij gaat, vind ik wel een uitvlucht om het niet te doen.’ De ene dag lijkt het alsof ik de wereld aan kan en vijf minuten later kan ik alweer helemaal instorten.
    Je verhaal is aangenaam om te lezen, het is goed dat dit ‘probleem’ of deze ziekte aandacht krijgt want er bestaan nog heel wat misverstanden over en ook heel wat onbegrip.
    Bedankt voor je verhaal en good luck

    • Dag Charlie, bedankt om je eigen ervaring te delen. Je bent niet de eerste die me zegt dat mijn verhaal op een bepaald moment té confronterend was om te lezen. Dat het je nu wel lukt, betekent vast dat je al een heel belangrijke stap in de goede richting hebt gezet: erkenning van het probleem waarin je verzeild bent geraakt. Laat je niet meeslepen door je angst dat het nooit over zal gaan. Uit een diepe put raken vergt heel veel tijd, gun jezelf die tijd ook. Je hebt er per slot van rekening ook jaren over gedaan om erin af te dalen, dan kun je niet zomaar op één-twee-drie er weer uit raken, he. Ik wens je nog veel sterkte en geduld in je zoektocht.

      • Ik dacht dat ik onverwoestbaar was, dat ik de wereld aan kon, helaas is mijn wereld 3 maanden geleden ingestort. Mijn lichaam gaf al lang aan dat het genoeg was, dat er rust ingebouwd moest worden maar als zelfstandige was er geen tijd om te rusten. Maar verder, maar door, meer en meer ,tot het op was. Een burn-Out, ik ? En toch besef ik nu dat het zo is en het is een strijd, een harde strijd. Iedere dat probeer ik verder te doen maar iedere dag word ik weer met mezelf geconfronteerd. Woedeaanvallen, paniekaanvallen, angstaanvallen, ze komen en gaan met het tikken van de klok en ondertussen probeer ik voor de buitenwereld toch maar de schijn op te houden “dat het wel gaat”. Die schrik dat het nooit over zal gaan zit er zwaar in, de schrik dat ik nooit nog de “oude” word nog meer. En tegelijkertijd denk ik, wie was die oude ik, wil ik zo wel terug worden ? En al dat gedenk, al dat gepieker maakt me doodmoe en futloos.

      • Dag Mieke, je bent niet de eerste zelfstandige die me dat vertelt, over het steeds maar verder en verder blijven doen en nooit tijd nemen om te rusten. Voor zelfstandigen is er veel minder vangnet dan voor werknemers; en bij sommige soorten zelfstandige zaken kan ziek vallen zelfs je faillissement betekenen. Ik hoop dat er binnenkort ook blogs verschijnen van zelfstandigen over hoe zij met hun burn-out zijn omgegaan, ik denk dat dat heel waardevol zou zijn. Het zou misschien helpen het taboe te doorbreken, want het altijd maar verborgen houden en de schijn ophouden voor de buitenwereld maakt het er alleen maar moeilijker op. Het is een heel menselijke reactie hoor – ik durfde het in het begin zelfs niet tegen mijn eigen ouders vertellen – maar ik heb geleerd dat een omgeving die begrip toont en die jou wil aanvaarden mét je zwaktes, je herstel zoveel makkelijker maakt en je ook helpt om je leven nadien op een ander (en beter) spoor te houden. Mieke, ik wens je van harte toe dat je in jouw omgeving voldoende steun kunt vinden!

  7. Dag Maarten, bedankt voor je reactie. Ik heb er ook al vaak aan gedacht om zelf een blog te beginnen omdat ik merk dat ik zelf deugd heb van het lezen van de “ervaringen” van anderen. In een wereld waar het moeilijk is om hier openlijk mee te koop te lopen geeft het een min of meer “geruststellend” gevoel dat je er niet alleen voor staat. Ik heb gelukkig ook een sterke achterban maar ik merk dat ook bij hen soms toch onbegrip en ongeduld de kop op steekt. Onze maatschappij is een harde maatschappij , ik denk dat we allemaal achterover zouden vallen als we wisten wat er zich overal achter gesloten deuren afspeelt. Voor jou in ieder geval ook nog goede moed en blijf zeker schrijven !!

  8. Dag maartje.
    Zo herkenbaar . Ik was een tijdje werkloos. En was actief bezig naar een job heb derna de job gevonden . Was zo blij als een een kind. Alles verliep goed tot na twee jaar werken begon ik een depressiviteit te geraken. En ben thuis gebleven . Maar jammer genoeg tonen ze op het werk geen begrip voor mijn situatie. Ik ben nu ook in terhapie bij een pscholoog . En ik zit ook met heel veel schrik dat ik nooit de oude Zal worden . zit veel te piekeren en wordt ervoor moet van. maar ben blij dat deze deze verhalen gelezen te hebben voel me nu wat lichter .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s