Vier schepenen, een OCMW-voorzitter en een burgemeester

Zes maanden. Amper zes maanden werk ik nu bij de Stad Gent, en ik heb al een mooie verzameling handen. Vier schepenen en één OCMW-voorzitter hebben me intussen een hand gegeven. De burgemeester heeft me tot nu toe enkel een knipoog geschonken, maar ik verwacht zijn hand binnenkort ook wel aan de collectie te kunnen toevoegen.

 Vier schepenen, een OCMW-voorzitter en een burgemeester. Dat is dus de helft van de politieke bazen. Na amper zes maanden. Dat toont voor mij aan hoe betrokken ze zijn bij de organisatie en de mensen die voor hen werken.

En het is niet zomaar snel-snel handjes van potentieel kiesvee schudden, he. Ik heb vragen over mezelf en over mijn werk beantwoord, zelfs complimentjes gekregen over specifieke taken die ik heb volbracht. Ze spreken me nu bij mijn voornaam aan. Ik ben er zeker van dat ze een paar duizend namen van medewerkers in hun hoofd zitten hebben.

Diepe kloof

Wat een verschil met mijn vorige werkgever. In de twaalf jaar dat ik bij de Vlaamse overheid heb gewerkt, heeft niet één minister dat gedaan. Ik heb nooit een minister de hand geschud, laat staan dat er een de moeite nam om mijn job of zelfs maar mijn naam te onthouden.

Volledig tegengesteld aan de lokale politici van Gent. Geen enkele minister op Vlaams niveau heeft ooit dezelfde belangstelling getoond voor de mensen die hun beleid in de praktijk moeten uitvoeren.

Integendeel, we kregen regeltjes opgelegd die de kloof zo diep mogelijk hielden. ‘Alle communicatie met de minister en het kabinet verloopt voortaan via de secretaris-generaal’, vaardigde een inmiddels weggepromoveerde minister-president ooit uit. Alles om maar geen contact te hebben met die lastige ambtenaren.

Automatische piloot

Of nee, ik zou liegen. Eén keer heb ik een hand van een inmiddels overspeelde minister-president gekregen. Maar dat was per abuis.

Ik was met een fotograaf op zijn kabinet, om de ondertekening van een sociaal akkoord op de gevoelige plaat vast te leggen. Na de officiële handtekening en het obligate sarcastische grapje naar de vakbonden toe, vertrok de minister-president naar een volgende afspraak, waarbij hij alle onderhandelaars rond de tafel een hand gaf. En op automatische piloot ook mij de hand schudde. Zonder te weten wie ik was, en zonder er ook naar te vragen.

(Mijn hand heeft nog een uur nagetinteld. Maar dat doet er verder niet toe.)

Genoeg ambtenaren voor de rest van mijn leven

Niet dat mijn collega’s bij de Vlaamse overheid het erg vonden, hoor, die totale afwezigheid van politici. Daar had – vóór mijn tijd – een intussen alweer lang vergeten minister-president voor gezorgd. De laatste die nog eens met zijn uitvoerend personeel op de werkvloer was komen kennismaken.

Net voor hij buiten gehoorafstand was, zei hij tegen zijn kabinetsmedewerker: ‘Nu heb ik genoeg ambtenaren gezien voor de rest van mijn leven.’ Met een dédain die alle collega’s toen een serieuze knauw in hun motivatie gaf.

Wie werkt er nu graag voor en baas die jou minacht?

De briesende bestuurder

Nuja, ik ben niet naïef. Een grote betrokkenheid van politici bij de organisatie kan ook contraproductief worden.

Ik heb ze al gehoord intussen, de waarschuwing voor schepenen die zich al te veel zouden bemoeien met de dagelijkse werking. Die er niet voor zouden terugdeinzen je kantoor binnen te lopen en je omver te schreeuwen tot hun wil wet is.

Zelf nog niet meegemaakt. Maar het lijkt me evident dat dit soms gebeurt. Dat soort bazengedrag vind je overal, dus ook bij een politiek bestuur.

Het kan hen wèl schelen

Ik kan me voorstellen dat je op zo’n moment, met een briesende schepen tegenover je, vurig wenst dat de bestuurders niet van jouw bestaan zouden afweten. En dat jouw werk hen totaal koud zou laten.

Maar eenmaal je de storm getrotseerd hebt, kun je je er ook mee troosten dat boosheid uiteindelijk ook maar aantoont hoe betrokken ze zich voelen. Het maakt de politieke bazen tenminste wèl uit wat je doet.

En dat is, alles welbeschouwd, nog altijd beter dan een bestuur dat helemaal niks om je geeft en je werk maar nutteloos vindt. En dat je enkel als een cijfertje ziet dat dringend moet gekaasschaafd worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s