De magie van de televisie

Op weg naar de VRT regent het oude wijven. Niet echt het soort begeleiding dat ik in gedachten had voor mijn eerste televisieoptreden. Ik had meer gehoopt op een licht zonnetje met oranje gloed, een zoet exotisch zuiderbriesje, misschien zelfs een regenboog of twee. Om een beetje in de magische sfeer van de televisie te komen.

De regen houdt me met de voeten op de grond. Op televisie komen is misschien wel spannend. En beangstigend. Maar magisch? Nee, daarvoor is de tv te veel een alledaags gebruiksvoorwerp geworden. De magie van weleer is niet meer. De verwondering over die ongrijpbare technologie. Het ongeloof dat die persoon in de kijkkast op datzelfde moment kilometers verderop gewoon voor een filmcamera staat. Het gevoel dat de presentator jou persoonlijk aanspreekt in je huiskamer – dat je hem ‘goeiedag’ terug moet zeggen wanneer hij je begroet. Die magie is allang uitgestorven.

En toch… Toch blijft het iets magisch hebben. Hoe overweldigend groot de organisatie is van een liveprogramma als De Zevende Dag. Wat er achter de schermen allemaal bij komt kijken. Hoe de VRT-mensen erin slagen om die machinerie perfect te stroomlijnen en zelfs tot op de seconde perfect te plannen. En hoeveel mensen er eigenlijk bij twee uur middagtelevisie betrokken zijn.

Het begint al bij de slagbomen. De bewaker weet precies wie wanneer voor welk programma verwacht wordt, en waar er een parkeerplaats is voorzien. Eenmaal binnen wacht iemand me op aan de juiste zijgang van het VRT-doolhof, en toont me de weg naar de foyer. Iemand geeft me een laagje make-up. Iemand schenkt me een glaasje water in. Iemand stelt me voor aan de gesprekspartners. Iemand vertelt me hoe het item ineen zit (eerst een introductiefilmpje, daarna stelt Ishane Chioua Lekhli de eerste vraag aan mij, en vervolgens gaan de vragen verder over zus en zo.) Iemand brengt ons naar een wachtruimte. Iemand doet mij een microfoontje en een zendertje aan. Iemand komt tot in detail vertellen op welk moment we op welke stoel mogen plaatsnemen – en op welk moment we weer zullen mogen vertrekken. Iemand checkt of we allemaal op de juiste afstand van elkaar zitten, voor de camera. Iemand roept: “Tien seconden!”

In tien seconden kun je veel opmerken. In het echt lijkt de studio kleiner dan op televisie. Het is er killer, stiller. Niks van de lichte gezelligheid die het uitstraalt in de huiskamer. Al helemaal geen spoor meer van het praatcafé van enkele jaren geleden. Een goeie twintig mensen zit verveeld, verdeeld over twee maal twee rijen. Het studiopubliek. Ik probeer heel hard om me niet af te vragen hoeveel van hen intussen dringend naar het toilet moeten. Buiten beeld lijken wel dubbel zoveel mensen rond te lopen. Mensen achter camera’s. Mensen achter kabels. Mensen achter clipboards, achter oortjes en microfoontjes.

“Mijnheer De Gendt, herkent u zich in wat we zonet zagen?”
Wablieft? Ik heb het filmpje helemaal niet kunnen bekijken, Ishane. Ik was namelijk druk bezig met binnenkomen en plaats nemen en al. Maar wacht, ik zag Chris Van den Abeele passeren. En Herman Van Molle. En Luc Swinnen. Ik heb die reportages wel al eens eerder gezien, ik kan wel vermoeden welke fragmenten ze eruit hebben gepikt. “Ja, voor mij is dat grotendeels herkenbaar.” En de rollercoaster is vertrokken. Het gesprek gaat duizelingwekkend snel. Gelukkig weet ik bij elke vraag iets te vertellen, en slaag ik er zelfs in mezelf te outen als introvert. Ook al had ik dat niet op voorhand gepland. Dat schijnt nochtans een ijzeren wet te zijn als je in een debat komt: je hebt je boodschap al op voorhand klaar en je zorgt dat je die in je antwoord gesmokkeld krijgt, wat de vraag ook moge zijn. Dat was voor mij niet echt nodig: ik heb niet echt een boodschap, ik heb gewoon mijn persoonlijk verhaal te vertellen. En dat heb ik dan ook – heel summier – gedaan. (Achteraf sla ik me voor het hoofd: ben ik toch wel mijn blog vergeten vermelden zeker! Dàt was natuurlijk de boodschap die ik ertussen had moeten wringen 😉

Na het gesprek wacht Ivan Devadder ons op. “Dat was een heel goed debat”, zegt hij. “En nodig. Burn-out is een thema dat momenteel heel erg leeft. En dat de mensen raakt. Het verdient deze aandacht.”
Iedereen is tevreden, het regent felicitaties. “Er komen veel reacties op Twitter”, zeggen de redactiemedewerkers in de foyer. Ze staan rond een paar tablets, tussen koffietassen en broodkruimels. Of ze zelf ook aan het twitteren zijn? “Neen, dat doet een collega hierboven.” Waw, iemand die de hele uitzending lang enkel met Twitter bezig kan zijn? Ik ben nog méér onder de indruk. En ook: er is niet alleen de mierennest rond de studio, maar er zijn ook nog eens mierennesten op àndere verdiepingen? Ik word er stil van. De VRT, dat is duidelijk playing with the big guys.

De magie van de televisie, dat is niet langer de magie van het kijkkastje, niet langer de magie van de technologie. De magie van de televisie schuilt vandaag in al die mensen die zo’n gigantische televisiemachine zonder ook maar één sputtering laten draaien.

3 gedachtes over “De magie van de televisie

  1. Als de nieuwdienst bij jou thuis een interview komen afnemen is het misschien wel wat gezelliger maar als je nadien het resultaat ziet voel je je echt beetgenomen. Van 3 minuten gesprek houden ze 30 seconden over en tot mijn absolute ergernis werden zinnen in het midden afgebroken en totaal uit hun context gerukt. Voor mij hoeft dit NOOIT meer !

  2. Ben blij en het gaat me deugd doen …weten dat je niet alleen bent.
    Ik maak dit voor de 2 de keer mee…het gevolg van perfectionisme zeggen ze maar begrijpen ze het echt….
    Zal toch ook terug moeten iets doen voor de maatschappij en voor de volgende generatie maar dit voorbeeld wou ik echt

    niet zijn … Dank wel mijn gezin voor de steun en begrip want weet dat het voor hen ook niet gemakkelijk is geweest dzt je voor IEDEREEN

    • Dag Agna, ik hoop dat het inmiddels weer wat beter gaat met je? Indien niet, maak jezelf dan zeker geen verwijten. Heel veel mensen maken dit mee, en als je het eenmaal gehad hebt, blijft de kans op hervallen altijd mogelijk. Ik hoop dat je de de tijd en de rust vindt om jezelf en je leven een nieuw evenwicht te geven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s